maandag 15 oktober 2012

sponsorwandeling


Op 13 oktober maakten wij een wandeling van Maarn naar de Piramide van Austerlitz en terug. Het was een sponsorwandeling voor Desudo, onder leiding van Petra Holierhoek, een van de gidsen bij Dogtravel. 30 mensen en 22 honden verzamelden zich op de parkeerplaats bij vertrek. Na een snel welkomswoord, want de honden stonden letterlijk te trappelen, gingen wij richting startpunt. Gelukkig was dat een ruime zandvlakte, want eenmaal los stoven ze om ons heen, achter elkaar aan rennend en spelend. Wat een genot om al die honden zoveel plezier te zien hebben.

Het was nat. Maar zelfs als je blind was hoefde je niet bang te zijn om in een plas terecht te komen, want de honden hadden ze al veel eerder ontdekt en plonsden er vol overgave in rond. Bijna alle honden van Desudo zijn blonde Retrivers, maar na deze wandeling leek het wel of Desudo Dalmatische honden aflevert, beter bekend misschien als de Rijst-met-krenten-hond, wit met zwarte spikkels.
Fantastisch vonden wij ook dat er twee mensen meeliepen met een hond van een conculega school, dat noem ik nog eens solidair.

Tom en ik zijn al jaren getrouwd en innig verbonden... Dat kan ver gaan. Toen we elkaar even tegenkwamen, ontdekten we dat we allebei een boom waren tegengekomen die niet opzij ging. Lachend als boeren met kiespijn wisselden we de schade uit…
Het was hier en daar een spannende wandeling: over omgevallen bomen stappen, stronken, wortels en zelfs een stukje dwars door het bos. Een deelnemer wilde dat liever met hond in tuig toen, maar wie er kwam… niet zijn hond. Overal vragen: een zwarte Labrador met een zwarte halsband. Nergens te vinden… Nee, dat klopte, want de halsband was niet zwart maar blauw, dan kan je blijven zoeken…

We hielden het niet droog. Tijdens een fikse bui kwamen we aan bij de pauze plek, het restaurant van de Piramide van Austerlitz. Maar omdat het zo regende, was iedereen naar binnen gevlucht en zat alles bomvol. Geen plaats voor 30 natte mensen en 22 modderhonden. We hebben buiten gezeten onder parasols, die nu de functie van paraplu’s vervulden, een grappig gezicht moet dat zijn geweest.
Op de terugweg was het gelukkig weer bijna droog.

Mees had zo zijn eigen gedachten over het pad dat we na de pauze moesten nemen. Ik ben al zo gewend helemaal op hem te vertrouwen, maar nu hoorde ik de geluiden van de groep steeds verder weg. “Dit is niet goed Mees”; En Mees is niet zo gek of hij laat zich dwars door het bos terugsturen naar de groep en zorgt dan ook nog dat ik nergens tegenaan loop.

Zodra ik weet hoeveel de deelnemers bij elkaar hebben gebracht, zullen we het op facebook zetten. We zijn in ieder geval enorm blij met al die warme belangstelling en bereidheid om door de modder te ploeteren voor het goede doel. Ik heb niemand horen klagen trouwens. Wel hoorde ik iemand zeggen dat je alleen al geniet als je al die honden uitgelaten ziet rondrennen.

Bedankt gids petra en alle deelnemers. We hebben meteen afgesproken dat we dit weer gaan doen.

zondag 14 oktober 2012

druk druk druk


We zijn sinds 15 september geen weekend meer thuis geweest: open dagen bij een van Desudo’s puppywalkers, Woefstok, het geleidehondenweekend en vorige week weer op stap met Dogtravel.

We verbleven in Diever, met een groep van 14 volwassenen, 2 kinderen en 13 honden. Op vrijdagavond maakten we al een wandeling, die eindigde in het donker. Niet gek dat Tom en ik zekerder waren met Loes en Mees dan de anderen, van wie de honden geen geleidehond waren.

Zaterdag maakten we een wandeling van 20 kilometer in het Drents-Friese Wold, een prachtig natuurgebied. Het had veel geregend en we moesten de hele dag om diepe plassen heen zigzaggen. Net op een smal paadje, waarop je nauwelijks kon uitwijken vanwege prikstruiken in de bermen met een heeeeel diepe plas in het midden, moesten wij aan de kant voor een troep mountainbikers. Ze reden langzamer door de plas om ons niet nat de spatten, maar zelf zaten ze al van top tot teen onder de blubber. Loesje vond het maar raar en toen ze andere weer in beweging zag komen, nam ook zij een spurt. Daarmee trok ze Tom helemaal de diepe plas in. Hij moest de rest van de dag met natte voeten lopen.

Marit en haar gidsen tonen veel begrip voor het fenomeen geleidehond. Ze snappen dat je zo’n hond zelf het werk moet laten doen en dat de voldoening veel groter is wanneer ze zelfstandig iets hebben opgelost. Zo vroeg ze Tom en Loes, die voorop liepen, een hek te zoeken, wat Loesje keurig deed. ZE grepen ook niet in als Loes en Mees hun keuzes maakten bij het ontwijken van takken of plassen, tenzij een van ons echt in het water terecht dreigde te komen omdat de hond het toch niet helemaal goed had ingeschat.
Maar ze hebben natuurlijk ook weer veel losgelopen. Op een gegeven moment hoorden wij een hoop gepiep en geblaf: Mees en een paar andere koplopers waren tegen schrikdraad aangelopen. Akelig om te horen en Mees was wel even van slag. Jammer ook dat ze er niet van kunnen leren omdat schrikdraad voor hen niet te herkennen is, maar gelukkig vergeten ze het ook weer snel. En misschien leren ze er toch van dat je maar beter onder geen enkele draad door het weiland in moet kruipen, hoe lekker die koeienvlaai er ook uitziet.
Het was weer een heerlijk weekend met prachtige wandelingen, lekker eten en leuke mensen en honden.

woensdag 3 oktober 2012

geleidehondenweekend

In Nederland zijn er vier onafhankelijke scholen die geleidehonden opleiden. In totaal lopen ongeveer 800 mensen met een geleidehond. Van deze groep is ongeveer 200 mensen lid van de Nederlandse Vereniging van Geleidehondgebruikers (NVG). Een van de taken van de NVG is kennisoverdracht  op het gebied van alles wat met honden te maken heeft: voeding, gedrag enz.

Eens in het jaar organiseert de vereniging het geleidehondenweekend. Met een groep van ongeveer 30 mens-hond-combinaties zijn we in een hotel. Tijdens het weekend doen we andere dingen met de honden dan geleidewerk, om mensen te laten ervaren wat je nog meer kunt met je hond. Natuurlijk werkt de hond ook, al was het maar om je naar je hotelkamer te brengen.
Wij vonden dit een goeie ervaring voor Loes en Mees, dus schreven wij ons in.  

Dit jaar waren we te gast in het Hamshire boshotel in Overberg, een klein plaatsje aan de rand van de Utrechtse heuvelrug. 
U kunt zich wel voorstellen dat het een hele organisatie is: 30 blinde en slechtziende mensen met hun hond. Er is dan ook een aantal vrijwilligers mee om ons bij te staan. Van te voren krijgen we informatie over de workshops die we kunnen doen, over de route naar het uitlaatgebied en maken we alvast een keuze uit het menu voor het diner van zaterdagavond, dat scheelt een hoop gedoe met zo'n grote groep. 

Tegen het eind van de vrijdagmiddag druppelt iedereen binnen: kamer en uitlaatroute verkennen en daarna een drankje drinken in de bar. Het valt niet altijd mee om elkaar te herkennen en te vinden in een grotere groep als je allemaal wat aan je ogen mankeert. Mensen roepen en zoeken elkaar en de honden lopen aan de lijn mee. Velen hebben wel het tuig om. Terwijl ik op een barkruk met iemand zat te kletsen lag Mees op de grond met zijn poten in de lucht of speelde met de honden om hem heen. Dat was een hele verandering. Vorig jaar had ik 9 jaar oude Enya bij me en toen moest ik opletten dat andere honden niet te dicht in haar buurt kwamen, want haar lontje werd wat korter ten opzichte van opdringerige jonge honden. Nu had ik een hond die met iedereen wilde spelen. Ik vond het mooi om te zien hoe hij op zijn gemak was, anders ga je niet op je rug liggen met je poten in de lucht.

Daarna eten. Met zijn allen naar de eettafels, zoeken naar een plek. Wij laten dat Loes en Mees niet zelf doen. De situatie is onoverzichtelijk. De honden zien alleen maar mensenbenen, honden-, stoel- en tafelpoten. We laten ze volgen aan de lijn. Als iedereen zit is de eetzaal een wirwar van tafels met mensen en honden eromheen. We vonden het des te knapper van Loes en Mees hoe zij zich daar na het eten doorheen worstelden, ons veilig langs honden en mensen leidden naar de lift, waarbij ze de andere honden gewoon negeerden. We hoefden ze de lift en de hotelkamerdeur maar een keer te laten zien, toen wisten ze het, ideaal in zo'n vreemde omgeving.

Net als in Frankrijk sliepen ze naast ons bed. WE hadden een deken en dikke handdoeken meegenomen. Maar ze zijn niet gewend aan de geluiden om zich heen, dus vooral Mees wil dan nog weleens een blaf geven, echt heel goed slapen doen we nooit, zo'n eerste nacht.

Zaterdagmorgen deden we een workshop speuren. De meeste honden hadden helemaal geen ervaring. Er werd een spoor uitgezet met de voeten, aan het eind lag een stuk hout, gewoon een stuk bezemsteel. De begeleider liet het verschillende keren zien aan de honden. Mooi om te zien hoe gefocust ze zijn op zo'n stuk hout. De begeleider legde het neer en liep terug over het spoor. De honden moesten het spoor volgen naar het stuk hout.
owel Loes als Mees waren erg enthousiast. Zodra ik het woord 'zoek' had gezegd, wilde Mees er in volle vaart vandoor. Hij deed dat zo heftig, dat ik een zijstap moest maken en daarmee de begeleider onderuit schoffelde. Ze ging gestrekt op het gras. Wij moesten dus goed opletten dat we ons eigen tempo aanhielden. Je mag de hond zeker niet corrigeren, maar wel rustig het tempo wat temperen. Ze speurden  prachtig met hun neus over de grond, behalve het laatste stukje, toen zagen ze het hout liggen. Mees kwam het netjes brengen. Hij was zo blij, hij nam zijn beloningsbrokje wel aan maar het was duidelijk dat het hem daar niet om ging.

Daarna gingen we een mens zoeken. De hond kreeg de geur van die mens op een zakdoek. De persoon verstopte zich vlak naast het pad achter een boom. Mees volgde prachtig de geur, deze keer met zijn neus hoger van de grond, en vond hem in een keer! Het was de bedoeling dat hij van die persoon dan de beloning zou krijgen, maar ik wil niet dat iemand anders voer geeft aan Mees. Gelukkig hadden we speeltjes bij ons dus kon hij Mees belonen met zijn knuffelwortel.
Heerlijk om te zien hoe honds ze bezig zijn bij het speuren. Lekker hun neus gebruiken en gaan. Inspanning en ontspanning voor ze.

's middags een workshop EHBO. De NVG had Desudo verzocht zo'n workshop  te organiseren. Omdat we vonden dat wij daar niet voldoende kennis voor hebben, hadden we een dierenarts uitgenodigd om dat te doen. Ze deed het erg leuk. ZE had zelfs wat geuren verzameld, zoals anaalklierengeur, heeeeerlijk. Maar wel belangrijk, want je moet die geur kunnen herkennen als je hem ruikt. Zo moet je ook weten, vertelde ze, hoe de oren van je hond ruiken. Als er dan wat is en ze ruiken anders, valt je dat op.
We hebben een verband omgedaan, altijd handig om een keer te oefenen. Ik had Mees zijn voorpoot mooi verbonden, maar het er gauw weer afgehaald, want voor je het weet denkt hij dat er wat is met zijn poot.

Zaterdagavond maakten we na het diner een avondwandeling door het bos, onder leiding van een boswachter. Het was al donker, maar dat is voor onze honden geen bezwaar. Echt fijn om zo op je hond te kunnen vertrouwen dat hij ook in donker voor een omgevallen boomstam stopt. Bij de eerste zocht Mees een weg eromheen, over de tweede moesten we samen heenstappen. Mees en nog een paar andere honden gaven ook mooi zijpaden aan die zelfs de boswachter nog niet gezien had. Even inhouden en naar een kant kijken, dan is er een zijpad. Het geluid van bosuilen maakte het helemaal af, echt iet som even stil voor te zijn.
Terug in het hotel dronken we nog een biertje, maar Loes en Mees maakten duidelijk dat ze het er niet mee eens waren. Als je je avondplas hebt gedaan ga je naar bed, niet nog eens bier drinken op het terras. Toen we dan eindelijk naar boven gingen, sleurden ze ons zo ongeveer naar de lift, eindelijk!

De zondagmorgen is traditioneel voor de puzzelwandeltocht. We worden in groepjes verdeeld en krijgen een routebeschrijving mee, gesproken, grootletter of in braille. Met behulp van voor ons merkbare aanwijzingen lopen we een route met de honden in tuig. Ze moeten paden zoeken en alle obstakels die je in het bos kan tegenkomen ontwijken. Mees en Loes hadden dit op vakantie al gedaan dus voor hen was het niet nieuw, maar er zijn er altijd wel die in diepe plassen of modder terecht komen, waarom hartelijk gelachen wordt, voornamelijk door degenen met droge voeten…

Het is altijd wel wat zoeken. Het valt niet mee om ondubbelzinnige aanwijzingen te geven. Er stond bijvoorbeeld: na vijf minuten lopen. Maar Mees en ik lopen in vijf minuten een andere afstand dan iemand die rustiger loopt dan wij. Onderweg moest je hondenvragen beantwoorden waarmee je letters kon verdienen. Daarvan moesten we een woord maken. Onze groep miste twee letters omdat we twee vragen fout hadden. Op het terras van het hotel wilden we net gaan zitten om het woord te maken, maar intussen waren alle letters weggewaaid. Een vrijwilliger moest die dus allemaal weer bij elkaar gaan zoeken.

We kijken terug op een gezellig weekend. WE hebben weer bevestigd gekregen wat een fijne honden we hebben. Ze hebben het allemaal zo goed gedaan. We zijn weer apetrots op ze.             

zondag 23 september 2012

woefstok

22 september was Woefstok, het hondenfeestfestival in Zwolle. Desudo was er, dus Mees was er ook, samen met Loesje, Isa en Lodewijk. Jason en Buster kwamen op bezoek.

Het was goed weer voor zo’n dag, al werd het aan het eind wel koud als je de hele dag buiten staat en loopt. We hadden een kraam op de lifestulemarkt waar we spullen verkochten voor het goede doel en Loesje en Mees gaven demonstraties op het gogogo-veld.

Er waren tal van andere activiteiten voor hond en baas: sjoelen voor honden, koekhappen voor honden, wedstrijden in zelfbeheersing en apporteren, speuren, botten opgraven, waterwerk. In de vele kraampjes was er een keur aan leuke halsbanden, riemen en tuigjes te koop, naast vele soorten lekkers.
Loes en Mees hebben zich vanmiddag tegoed gedaan aan een zalmstaart.

Helaas hadden wij niet veel tijd voor andere dingen, maar we hebben ze wel een bot laten opgraven uit een grote zandberg. We zouden drie demo’s geven, gecombineerd met een workshop. We maakten daarbij gebruik van de mobiele hindernisbaan die puppywalker Kees Vierbergen heeft gebouwd. Zo konden we mensen laten zien hoe de hond voorzichtig door een smalle doorgang gaat, hoe hij een bank zoekt, een trap neemt, een zigzaghek doorgaat, zich niet laat foppen door een fuik en als laatste de paal zoekt. We hadden een mobiele microfoon mee om een en ander toe te lichten.

Loesje deed het heel goed, heel beheerst. Ik had de microfoon en probeerde synchroon te vertellen wat Tom deed. Dat valt niet mee als je het niet ziet, maar Tom en ik zijn goed op elkaar ingespeeld.

Tijdens de workshop kon het publiek geblinddoekt lopen met de dogsim die door trainer Brenda werd gestuurd. Opvallend was dat volwassenen heel krampachtig liepen, terwijl kinderen het ontspannen en probleemloos deden.

Mees deed de tweededemo. Ik had het gevoel dat ik een bommetje in mijn handen had dat ieder moment kon ontploffen, hij was zo opgewonden en reageerde zo scherp op mijn commando’s dat hij in galop ging toen ik vooraan zei. Toen ik hem vroeg de bank te zoeken, sprong hij die gewoon omver (het is ook een lichtgewicht opklapbankje). Gelukkig blijft hij goed contact houden met mij en mijn commando’s opvolgen, maar hij was om maar zo te zeggen nogal ‘heet’. Heel logisch ook. We waren rond 10:00 uur op het terrein en gingen rond 19:00 uur weg. De hele dag lang kregen de honden zoveel prikkels te verwerken van andere mensen en honden. Ze hebben ook veel gewerkt op het terrein, langs al die kraampjes met lekkers, hun neus in de lucht, maar ze hebben het zo goed gedaan.

Er was een grasveld met een taluutje, een soort dijkje. Voor een vrij steil hellinkje af stopte Mees keurig en dat terwijl er niet veel perspectief moet zijn geweest, het was allemaal gras. Hij kreeg een compliment van instructeur Pieter-Jan.

Helemaal blij waren we ook met de complimenten van onze contactpersoon bij Woestok, personal dogcoach Inge van Harte, die ook de website hersenwerkvoorhonden heeft opgezet waarover ik eerder vertelde. Zij vond de Desudo-honden die zij zag zo vrij en blij. Honden die lekker lopen in het tuig, die duidelijk graag werken maar ook hond mogen zijn, kortom, honden die lekker in hun vel zitten.

Heel veel geld hebben we die dag niet opgehaald, we moesten met zoveel andere goede doelen concurreren, maar de naam Desudo is weer verder verspreid en dat is minstens zo belangrijk.

maandag 17 september 2012

ontmoeting

Elke donderdagmorgen wandel ik samen met onze hulp en haar hond. Mees en Wodan zijn al echt dol op elkaar. Als ze aanbelt, stuur ik Mees naar zijn plaats en staat Wodan voor de deur te jodelen en te blaffen. Laat ik mees dan vrij, dan vliegt hij naar de deur en begint het ravotten meteen.

In de auto naar het bos vertelde onze hulp dat haar echtgenoot Yvonne was tegengekomen. Yvonne is degene bij wie onze vorige honden Enya en Elmar hun pensioen vieren. Ze was verbaasd dat ze speelden met Wodan en zodoende kwamen ze erachter dat niet alleen de honden elkaar al kenden, maar ook dat ze oude buren bleken te zijn.

We liepen in een natgeregend bos. Mees en Wodan plensden elkaar blij door de plassen achterna. Opeens sprak een vrouw ons aan. Op het moment dat ik door had dat het Yvonne was werd ik besprongen. Wat ik verder vertel heb ik van achteraf vertellen, want opeens was de chaos compleet. Elmar zag me het eerst, Enya begroette Wodan, maar kreeg mij toen ook in de gaten. Ik werd letterlijk bedolven onder twee opgewonden springende honden, het hield maar niet op. Ik kwam vanaf mijn schouders onder de modder te zitten. Mees hield zich afzijdig. Wodan blafte aan eén stuk door.

Yvonne zette Enya en Elmar onder appèl en ik stelde voor een eindje samen op te lopen, zodat er weer wat rust zou komen, maar zij moest de andere kant op. Ze liep dus weg, maar Enya en Elmar waren nog niet van plan met haar mee te gaan. Ze bleven maar om me heen draaien. Ze moest ze aanlijnen. Ze piepten allebei.

Wat een gebeurtenis en wat een emoties. Enya en Elmar eerst door het dolle heen van blijdschap, daarna niet mee willen. Mijn mensenhart brak, zodra wij de andere kant op liepen begonnen de tranen al te stromen. Mijn hondenhart weet natuurlijk wel dat ze het goed hebben bij Yvonne, zo goed als een hond zich maar wensen kan; En het gauw weer goed zou zijn met ze, dat zodra ik uit zicht was, ze weer vrolijk mee zouden lopen.
Mijn mensenhart was stiekem ook wel wat teleurgesteld dat Mees niet jaloers was, zich helemaal afzijdig hield. Maar mijn hondenhart weet dat Mees wijs handelde door niet nog meer chaos toe te voegen, dat hij zich niet geroepen voelde die wild springende honden opzij te zetten.

Ik heb Yvonne ’s avonds gebeld en die was helemaal verdrietig dat Enya en Elmar niet met haar mee wilden lopen. Ze vroeg zich af wat ze fout deed, met haar mensenhart. Maar haar hondenhart weet dat je zeven jaar samenleven niet kunt vergelijken met zeven maanden bij haar zijn.

We hadden het erover gehad om in augustus/september eens samen te gaan wandelen, maar daar zijn we duidelijk nog niet aan toe. Ik was de hele dag van slag, liep iedere keer weer te huilen. Dat is na een dag weer over, maar we laten iedereen toch nog maar even rustig wennen aan de nieuwe situatie.

vrijdag 7 september 2012

Clubdag

Tom en Loes en Mees en ik hadden afgelopen zondag clubdag bij onze hondensportvereniging.
We werden ingedeeld in teams, ieder team stelde een land voor, naar goed olympisch voorbeeld.
Tom en Loes zaten in het team Nederland, Mees en ik in het team Engeland. We deden allerlei spelletjes die iets met de olympische spelen te maken hadden, voor zover dat te vertalen was in hondenspelletjes.

Zo moesten de honden een bal in een vak krijgen. Hoe maakte niet uit, duwen met de neus, slaan met de poot, het mocht allemaal. Dus brokje onder de bal en gaan. Mees deed het behoorlijk goed, al duwde hij de bal eerst 180 graden de andere kant op, maar hij bleef de bal in beweging houden.

Bij het tennissen moesten ze zoveel mogelijk ballen van de ene bak naar de andere verplaatsen. Mees speelt graag met de bal, maar er lagen er zoveel in de bak, hij wist niet welke hij moest kiezen. Dat maakte dat hij twee ballen verplaatste.
Tennis is aan Loes niet besteed, bij haar gingen alle ballen uit, ze liet ze steeds vallen.

Bij het kogelstoten gooide ik een bal zo ver mogelijk weg en moest de hond die terughalen. Het was een bal met een handvat eraan, Mees vond hem geweldig! Hij bracht de bal over een afstand van 15 meter.

Bij het discus werpen moesten we een frisbee onder een stoel gooien en dat terwijl je hond rustig naast je bleef zitten. Mees kent de frisbee nog niet, dus dat deed hij wel. Ik dacht: dat gaat niks worden, maar ik raakte de stoel toch en kreeg er 1 punt voor.

Bij de estafette bemoeide mees zich er wel uitgebreid mee. We moesten zo snel mogelijk achteruit lopen met een tennisbal op een lepel en met de hondenriem in dezelfde hand. Viel de bal eraf, dan kon je weer opnieuw beginnen. Mees sprong iedere keer naar de bal, dus dat schoot niet echt op.

Door een bak water lopen, de hond wel te verstaan, was een volgende uitdaging. Mees vindt zwemmen inmiddels heerlijk, maar lopen door een bak water…? Daar ziet hij de zin niet van in. Ik had gevraagd hoeveel meter het was naar de bak. Vier meter, had iemand gezegd. Het moest op tijd, dus ik liep wat snel. Het was geen vier, maar minder meters. Ik raakte de bak en liep te snel om te kunnen stoppen… U begrijpt het al..: niet Mees maar ik ging door de waterbak…. Hij trouwens ook, maar met veel moeite en achter een stuk worst aan, vooruit dan maar.

Bij he tlaatste spel moesten de honden zo snel mogelijk door de tunnel. Dat was geen probleem, die kennen ze al omdat wij zo’n tunnel hebben. Mees rende erdoor. Loesje rende er blaffend en wel door en weer terug.

Honden enmensen grote pret gehad, het was ook nog heerlijk weer.