zaterdag 31 augustus 2013

Kussengevecht

Kussengevecht

Mees is gek op kussens. Dat merkte ik al toen we nog in ons vorige huis op de Jol woonden. Hij liep altijd te slepen met de kussens die op het grote hondenbed lagen. Nu hebben we ook weer een tweehonds bed.. met kussens, maar ook een grote tuin waar je zo in loopt. Mees en Loes genieten ervan met dat mooie weer. Loes kan het ook niet schelen als het regent, maar Mees is wat minder heldhaftig. Als er maar een druppeltje op zijn rug valt begint hij al te schudden en gaat naar binnen; Loes daarentegen wil alleen maar pootje baaien, terwijl Mees echt zwemt en achter alles dat ik in het water gooi aangaat, met grote plonzende sprongen zolang hij nog kan staan en daarna echt zwemmend.

Het was een tijdje rustig, op het kussenfront, maar de laatste tijd loopt hij steeds weer met de kussens uit het bed de tuin in. Hij gaat het niet afleren, want ik kan er niet echt boos om worden. Dat komt omdat hij het zo openlijk doet, helemaal niet sneaky. En als ik het zeg, komt hij ze ook zo blij weer brengen... Bovendien ben ik natuurlijk altijd te laat en liggen ze allang weer in de tuin voordat ik het een keer in de gaten heb. Maar ik ging er beter op letten en ontdekte wat herkenningssignalen. Laatst hadden we de deur niet open, maar ze stonden er wel allebei voor met zo'n gezicht van; doe die deur eens open, we willen naar buiten. En ja hoor, Mees stond alweer klaar met een kussen in zijn bek. Ik moet daar zo om lachen, maar ik heb ze nu toch maar eruit gehaald. Laatst lag er ook een voor het huis, op de oprit... Straks gaat er nog iemand gestrekt over die kussens. Ik vrees dus dat Mees het kussengevecht gewonnen heeft, hoewel, ze moeten het nu wel zonder kussens doen in bed.


Verstuurd vanaf mijn iPhone

maandag 19 augustus 2013

Hersenkraker

Ik vertelde over de hersenkraker die wij Loes en Mees voorlegden: wij achter het hek bij de voordeur met hun voor-het-slapen-gaan koekje, zij aan de andere kant van het hek en hoe krijgen we nu dat lekkers, anders kunnen we niet slapen.

Vooral Mees had er moeite mee om het huis in te lopen en door de tuin naar ons toe te komen.
We deden het voor de derde keer. We stonden daar en floten ze. Nada, ze kwamen geen van beiden. Toen we riepen: kom ons zoeken! renden ze door het huis en de tuin naar ons toe.
Dit hebben we de volgende avond weer gedaan en nu kwamen ze meteen. De avond erna hebben we dit herhaald om erachter te komen of ze het echt hadden begrepen en ja, weer kwamen ze.
Nu gingen we weer fluiten en ja hoor... nu kwamen ze ook op het fluijte. We horen ze door de tuin over het gras rennen en het laatste stuk over de tegels.
Slimme hondjes, weer wat geleerd. Leuk ook om uit te vissen waarom ze het niet doen en welke stappen we moeten zetten zodat ze begrijpen wat we van ze willen.

Autobanden
We hebben nog andere spelletjes bedacht. Ik heb bij Quickfit vier oude autobanden gehaald. Je kan er lekkers of speelgoed in verstoppen; Binnenin de band of eronder. Je kan ook banden op elkaar stapelen, recht of schuin, dan wordt het moeilijker.

We hebben ook een grote gymbal, zoeen waar je op kan zitten. We hebben iets verstopt in de band en daarbovenop de gymbal gelegd. Die moesten ze dus opzij duwen om de beloning te vinden. Dat deden ze allebei na enig puzzelen.

Ik wilde graag iet sleuks met die bal doen, want Mees is zich in het begin doodgeschrokken van dat ding. Hij lag op het gras en Tom rolde de bal over het gras. Hij wist niet dat hij hem recht op Mees afrolde, dus die zag een heel groot ding op zich afkomen. Hij sprong overeind, gooide en passant mijn glas limonade om en schoot weg.
Ik heb de bal aan alle kanten besmeerd met klodders smeerkaas, zodat hij hem moest rollen om het eraf te kunnen likken. Dat heeft geholpen, maar hij is nog steeds schrikachtig als de bal maar even een onverwachte beweging maakt. Gelukkig heeft hij er ook al wel mee gespeeld, dat heeft nog wat tijd nodig, het begin is er.

donderdag 8 augustus 2013

fabrieksinstellingen


Toen Mees werd afgeleverd, zaten de ‘fabrieksinstellingen’ er keurig op. Dat betekent onder andere dat hij netjes kon volgen aan een slappe lijn. De puppywalkers beginnen hier al heel vroeg mee, zodra de pup aan de lijn kan lopen.
In tuig moet de hond vooraan lopen, dat wil zeggen voor je uit, met lichte druk op de beugel die zijn blinde baas vasthoudt. Hoe hoog die druk moet zijn, verschilt per persoon en per hond, want iedere hond loopt weer anders.
Mees had van het begin af aan een fijne druk op de beugel, niet te veel, niet te weinig en vooral: heel constant. Dat loopt fijn voor mij, want mijn evenwicht is niet zo goed; Ik ondervindt steun aan die voorwaartse trekkracht.

Als ik Mees uitlaat zonder dat we daarna ergens heen moeten, loopt hij alleen aan de lijn. Het is  altijd dicht bij huis, soms op de grasvelden vlakbij, soms een klein stukje verder in het park. Eigenlijk zou Mees dan moeten volgen aan de slappe lijn, tot dat ik zeg dat hij mag plassen, zo heeft hij het geleerd. Maar de fabrieksinstellingen raken aangepast zodra de hond wordt afgeleverd. Niet alleen is mijn evenwicht niet zo goed, ik slinger ook nog eens en heb een afwijking naar links. Dat komt bij meer mensen die slechtziend of blind zijn voor, je hebt immers geen punt om je op te richten. Probeert u maar eens met uw ogen dicht een rechte lijn te lopen en vraag iemand om mee te kijken. Al snel begint u af te wijken. Mees loopt dus ook aan de lijn voor me uit.

Iedereen vormt zijn hond naar eigen behoefte. Dat is niet erg, maar het gaat erom dat je je realiseert welke consequenties dat heeft voor het gedrag van de hond en dat je die dan ook neemt. Er zit immers geen knop ‘herstel fabrieksinstellingen’ op.

Mees volgt niet zo goed meer aan de lijn, maar dat vind ik niet erg, los volgt hij prachtig. In onze situatie, beide partners blind en met een hond, lopen de honden ofwel in tuig of los in het bos. In andere situaties, wanneer de partner wel kan zien, kan dat anders zijn. De slechtziende of blinde partner loopt bijvoorbeeld bij de ziende partner aan de arm wanneer ze gaan winkelen en de hond loopt mee aan de lijn. Dan is het duidelijker voor de hond wanneer hij moet volgen. Dat kan ook, want zijn baas loopt zeker en recht omdat hij een menselijke begeleider heeft. Een hond volgt de baas immers het best wanneer hij de zekerheid heeft dat hij zijn baas veilig kan volgen, dat hij het aan de baas kan overlaten.

Dat gevoel heeft Mees niet echt, denk ik. Hij begrijpt niet dat ik blind ben, maar hij ziet wel dat ik onzeker loop, wanneer ik niet aan zijn beugel loop. Hij wil dat ons roedeltje veilig is. Hij voelt zich het meest zeker wanneer hij de leiding mag nemen. Hij loopt aan de lijn ongeveer op dezelfde plaats als wanneer hij in tuig loopt. Hij krijgt geen commando’s en geen correctie wanneer ik tegen een tak aan loop, want hij heeft geen tuig om, dus hij kan me niet zo goed leiden, maar het is voldoende voor die kleine stukjes.

’s Avonds voor het slapen gaan laten we de honden nog even uit. Ik voel de lichte trekkracht aan de lijn en hoor zijn rustige stappen voor me uit en ik voel me veilig.

vrijdag 2 augustus 2013

Poep wint!

Ik laat Mees vaak los in het bosje vlakbij Desudo. Het is aan het eind van de straat waar we gehuisvest zijn. Voordat je het bos inloopt, steek je een dwarsstraatje over waaruit regelmatig vrachtwagens komen. Dat is te verwachten, want Desudo zit op een industrieterrein.

Een paar weken geleden liet ik Mees daar los en liep het pad op. Ik hoorde wel dat hij terug liep, maar besteedde er niet veel aandacht aan, hij komt immers altijd wel weer mee. Maar mijn collega belde me om te zeggen dat hij de straat was overgestoken. Daar was ik niet blij mee, dat werd iets om op te letten.
De volgende keer deed hij het weer en kwam ook niet toen ik riep en floot. Dan moet er wel iets heel interessants zijn, want Mees komt eigenlijk altijd als ik fluit.

De trukendoos moest eraan te pas komen. Ik doe Mees het tuig af en laat hem zitten. Ik pak de bal, daar is hij gek op en gooi die naar voren. Enthousiast rent hij erachter aan. Mooi, denk ik, probleem opgelost. Maar dan onderschat ik Mees. Gewoonlijk komt hij de bal brengen en kan niet wachten tot ik weer gooi, maar nu rent hij keihard met de bal langs me heen, alsnog de verkeerde kant op, wat een boef!

Andere truc
Ik doe Mees weer het tuig af en laat hem zitten. Ik loop weg, sta een eind verderop stil en roep hem. Keurig komt hij aanrennen en krijgt zijn beloning. Ik geef hem vrij en weer rent hij de verkeerde kant op.
Stiekem moet ik ook wel lachen om zijn intelligentie en onze strijd om te kijken wie het slimst is.

Volgende truc
Ik laat hem weer zitten en wachten en roep hem verderop. Ik geef hem geen vrij, maar laat hem weer zitten en wachten en roep hem. Wanneer ik hem nu vrij geef, loopt hij de goede kant op, hoera!
Het is middag en we moeten de bus halen, die gaat maar eens in het uur, dus we kunnen ons niet permitteren die te missen. Ik draai om en loop terug. Mees loopt even  in mijn buurt maar spurt er dan vandoor. Als ik hem roep, komt hij niet… Hij is weer naar die plek gegaan.

Intussen wilde ik wel weten wat er nou zo vreselijk interessant is daar. Trainer Frank wil wel even meelopen aan het eind van de dag. We spreken af dat ik geen trucjes zal gebruiken en Mees rent terug. En wat ligt daar…? Poep! Hond en paard, maar ik denk dat hij de voorkeur geeft aan paard, want hond kan hij overal wel vinden en hij is daar gewoonlijk niet zo fel op gelukkig.
“Nou”, lachte Frank “de poep wint”.

Paardenmest eten is eigenlijk heel normaal voor een hondachtige. Daarin zitten de voorverteerde plantenresten die ze nodig hebben. Maar paarden worden tegenwoordig zo fanatiek ontwormd, dat je niet wilt dat je hond dat allemaal naar binnen krijgt.

We hebben nu de heenweg onder controle. Op de terugweg doe ik appèl- of dogdance-oefeningetjes met hem, of ik pak de bal, dan blijft hij dicht bij me.

Wint de poep? Nou nee, dat dacht ik toch niet. Gisteren ging het helemaal goed. Ik win!

dinsdag 30 juli 2013

Mees haalt zijn beloning op



In de buurt van ons nieuwe huis is een slager. Fijn, wij kopen liever bij de middenstand dan bij de supermarkt en we vinden dat je de middenstand moet steunen als het maar even kan.

Bij de slager halen we botten voor Loes en Mees, meestal runderknieën. Vrijdag was ik er geweest en had ze meegenomen. Zaterdag kwamen we terug uit het bos. Op een gegeven moment merkte ik dat Mees harder ging trekken. Ik was verbaasd, maar dacht dat hij Loesje, die voorop liep, wilde inhalen. Maar toen hij stil stond merkte ik dat ik niet meer op de route naar huis was. De stoep had een helling, ik hoorde ventilatie en rook… de slager.
Een mevrouw kwam net naar buiten en zei: wat goed dat ik u hier zie, want u hebt gisteren maar een bot meegenomen, er is er een hier blijven liggen, die kunt u nu mooi meenemen. Net of Mees dat wist, hij was het er helemaal mee eens en nam even de tijd om aan de vuilniszak die daar stond te snuffelen. Vuilniszakken bij de slager zijn natuurlijk zeer smakelijk.

Of hij zich direct beloond voelde voor het afwijken van de route weet ik niet, want hij heeft het bot niet meteen gekregen, maar de volgende keer toen we daar langs kwamen probeerde hij weer naar links te gaan. Maar helaas, zoiets lukt hem maar eén keer. Geeft niet, hij verzint wel weer wat anders om ons aan het lachen te maken.

maandag 29 juli 2013

Loes en de paal

Tom ging met Loes naar Albert Heyn. Loes liep de ingang in, maar ze moesten nog even doorlopen om een karretje te pakken. Wij hebben Loes en Mees het commando ‘karretje’ geleerd, heel handig.
Tom draaide dus om en vroeg Loes om het karretje te zoeken. Loes nam in haar enthousiasme de bocht te krap en liet Tom met een rotklap tegen een paal aanlopen.

Er gebeurt dan natuurlijk vanalles, met jezelf en om je heen. Een mevrouw sloeg van schrik haar hand voor haar mond en riep ‘oooooh’. Tom stond even te duizelen van de klap.

Natuurlijk zijn er grenzen aan wat een mens kan hebben en dat zal per mens verschillen, maar als het even kan is er in zo’n situatie maar eén goede handelwijze volgens mij. De hond is al zo geschrokken van de klap en van jouw schrik, dat is op zichzelf een correctie. En al loopt het bloed in je kraag, je draait je om, je doet het over en als de hond je dan langs de paal leidt, is hij de braafste hond van de wereld.
Correctie, laten zien wat je wel wilt en belonen voor dat gewenste gedrag: om de paal heen graag. Zo houdt de hond het vertrouwen in zichzelf en in jou als baas en daar gaat het om. Want in de anderhalf jaar dat Tom Loes nu heeft, is dit de eerste paal die hij raakt.

Tom had een dikke bult op zijn hoofd maar zei droogjes: “ach, toen ik nog met de stok liep had ik veel meer blauwe plekken”.

maandag 22 juli 2013

draadbreuk

Terwijl ik dit schrijf plak ik vast aan mijn stoelleuning en zie ik net voorbij mijn raam een mus van het dak vallen… Een tijdje geleden, toen we nog mopperden over de zomer die maar niet wilde komen, moesten Mees en ik naar Utrecht. We moesten zijn op de Malibaan. Handig is het dan wanneer je vrienden in die stad hebt wonen die ook blind zijn. Zij geven je de beste informatie over te nemen bussen en telopen routes. Daarnaast hebben wij een apparaatje dat de Kapten heet en dat ons in staat stelt van te voren uit te vinden hoe we moeten lopen. Want stelt u zich dat voor: je ziet niks en je stapt uit de bus. We weten dat we op de hoek van de Malibaan en de Nagtegaalstraat staan, maar welke kant moeten we op? Waar zijn de even en de oneven nummers? Moeten we aan deze kant of aan de overkant zijn, links of rechts af?
Ik had uitgedokterd dat we aan de overkant moesten zijn en linksaf moesten. Nou ging er met de oriëntatie toch even wat mis, want ik dacht dat we de Malibaan overstaken en ik weet dat die uit twee rijbanen bestaat. Maar na een oversteek waren we er al, dat kon niet kloppen. Moeilijk om dan te bedenken wat er fout gegaan is en wat te doen om de goede richting te vinden. Achteraf begreep ik het, maar op dat moment niet. Geen nood, vragen staat vrij. Met enig vragen (ook in het Engels) kwamen we op de bestemming.

Voor de terugweg had ik nagevraagd, was de bushalte aan de overkant van waar ik was uitgestapt, niet al te moeilijk. We liepen nu helemaal feilloos de Nachtegaalstraat in. De bushalte zou dan een meter of vijftig verderop moeten zijn. “Nou Mees”, zei ik al vrij snel, “we zoeken een bus”, want sommige mensen kunnen geen afstanden schatten. Ik voelde dat hij naar links keek en even inhield. Links van mij was de drukke straat, dus ik vond het best spannend, maar gaf hem toch mar het voordeel van de twijfel. We staken het fietspad over en Mees liep een vluchtheuvel op. Bij navraag bleek het de bushalte te zijn. Wat een grote voldoening geeft dat als je dat samen hebt gevonden in een redelijk onbekende omgeving. Mees heeft wel geleerd de bus te zoeken als die er staat, maar een halte waar geen bus staat is een stuk lastiger te herkennen voor hem.

In de bus keek ik op mijn Iphone welke trein ik zou nemen en ik zag het al: dit reisadvies vervalt, zucht. Op het perron aangekomen zei de omroepster: wegens een draadbreuk is er geen treinverkeer mogelijk tussen Hilversum en Almere, er is geen alternatief reisadvies. We verwachten dat de problemen rond 19:00 uur zijn opgelost. Tja, daar sta je dan. Weer vragen. Een reiziger wist me te vertellen dat we naar Hilversum moesten, daar overstappen op de trein naar Weesp, vandaar met een bus naar Almere en daar vandaan weer met de trein naar Lelystad.
Ik ken het station in Hilversum niet zo goed, maar de trap vindt Mees altijd wel en ik had gekeken op welk spoor de treinen naar Weesp zouden vertrekken. Er liep ook een servicemedewerker van NS mee. In Weesp vond Mees ook weer netjes de trap. Iemand zei tegen me: de trap is versperd met mensen beneden. We liepen naar beneden en inderdaad, op een gegeven moment konden we niet verder, de rij wachtende voor de bus stond tot op de trap. Dan maar samen zitten op de trap, allebei op een tree. Toen de rij weer in beweging kwam, betekende dat voor ons file-lopen: een paar stapjes en weer stilstaan, stapjes, stilstaan. Mees wilde eigenlijk een opening zoeken om mij naar voren te brengen, maar er stonden honderden mensen om ons heen. Bovendien wordt dat niet echt op prijs gesteld door je medereizigers. Op een gegeven moment moesten we weer een trapje op, dus stond Mees met zijn achterpoten een paar treden lager dan zijn voorpoten weer te wachten. Dat moet toch wat zijn voor zo’n hond. Hij ziet alleen maar benen en van het waarom van al dat gedoe snapt hij al helemaal niks. Maar als we langer moeten wachten, gaat hij gewoon liggen tussen al die mensen. “Wat een rustige hond”, hoorde ik om me heen zeggen. “Ja, goed opgeleid en goed voorbereid op zulke situaties”.

Gelukkig was er vrij strakke regie van NS toen er bussen kwamen. Ik heb in het verleden ook wel anders meegemaakt; Dan zie je het laagje beschaving over het mensenbrein heel snel verdwijnen en gedragen ze zich als een troep hongerige wolven die een prooi bestormt. Mees en ik kwamen terecht op het reisleiderstoeltje, voor bij de chauffeur, heel grappig en op die ‘leidersplaats’ voelt Mees zich helemaal thuis.

In Almere was het even zoeken en vragen hoe we van de bus naar het perron moesten komen, maar ook dat lukte. We hebben er drie uur over gedaan om van Utrecht naar Lelystad te komen, maar wat was ik weer blij dat ik Mees bij me had.