zaterdag 31 maart 2012

Loes en Mees

Belevenissen van een kersverse geleidehond.

Toen Mees kwam, was Loes hier al een maand. Ze was net een beetje gewend, kwam er zo’n jonge drukdoenerige lummel binnen zetten die ook nog bij haar op het grote hondenbed moest. Niemand had haar wat gevraagd.
Het was in het begin echt wel een verstandshuwelijk tussen die twee. Ze verdroegen elkaar en als ze wel met elkaar bezig waren, sprongen ze hoog tegen elkaar op en probeerden elkaar met poten over de nek op de grond te werken.
Nu is het al een stuk gezelliger. Ze kunne heerlijk liggen spelen op het kleed.

Ik ben al een paar keer naar Almere geweest om Tom tegemoet te gaan als hij van zijn werk komt. Ik stond op het perron te wachten tot Tom en Loes uit de trein uit Utrecht kwamen. Ik merkte dat Mees ging staan en kijken. Daarna begon zijn staart steeds harder te kwispelen. Ik hoorde Tom en Loes aankomen, bijna rennen. Toen Loes ons zag staan, zette ze echt te turbo aan en viel haar staart er bijna af. Wat een vreugde als ze elkaar tegenkomen. Mees en Loes begroeten elkaar en ze begroeten ons, voor zover dat dan nog gaat, want de riemen zitten inmiddels helemaal in de knoop. Daarna samen in de trein.

Tijdens de eerste wandeling in het Zuigerplasbos, samen met onze hulp en haar hond Wodan, hebben we geprobeerd wat ze zouden doen als een van ons achterbleef. Toen Tom dat deed, had Loesje het al snel in de gaten en ging meteen naar hem toe. Mees ging gewoon door met zijn eigen bezigheden.
Toen ik achterbleef, had mees dat meteen in de gaten. Hij kwam niet direct, maar stond eerst te kijken. Toen ik niet kwam en zelfs de andere kant op liep, kwam hij naar me toerennen, maar Loes kwam mee. Dat is echt Loes zoals we haar leren kennen: ze houdt alles in de gaten, ze zorgt echt voor de roedel.
Tijdens die wandeling hebben we ook ontdekt dat Loesje zwemt, Mees tot nu toe niet.

Gisterenmorgen ging Tom ze uitlaten. We laten ze dan allebei in de gang en nemen ze na elkaar mee naar buiten. Toen ik de gang in kwam, was daar niemand. Ik deed de voordeur open en daar kwam een blije hond naar binnen die meteen mijn hand vastpakte. Dat is mees, dat doet Loes niet. Tom kwam terug met Loes en toen ik vertelde dat Mees in de tuin was, kwam hij tot de conclusie dat hij Loes twee keer had uitgelaten en Mees niet… Een bel blijft nodig… Als Tom Mees wil meenemen, werkt Loes zich ertussen en probeert haar kop in de halsband te duwen. Dat doet ze ook als ik Mees wil intuigen. Het gaat dus beter als Loes dan in de kamer blijft.

Ze leren al aardig bij wie ze horen. We werken daar bijvoorbeeld aan met het avondmunchyritueel. Een munchy is een klein knabbelstokje dat ze heel lekker vinden. Ze krijgen er altijd een als ze voor het laatst zijn uit geweest en we naar bed gaan. Ze moeten dan netjes zitten en wachten in de voortuin. Wij gaan ergens in huis staan, iedere keer op een andere plek. We fluiten ze en ze komen samen binnen rennen, maar waar staat nou mijn baas? In het begin had steeds een van ons twee honden of kwam Loes naar mij en Mees naar Tom. Nu weten ze al feilloos degene te vinden van wie ze hun munchy krijgen.

woensdag 28 maart 2012

Het wandelen kan beginnen

Belevenissen van een kersverse geleidehond


Gisteren heb ik Mees voor de eerste keer alleen los gelaten. Ik deed dat ook altijd met Enya, aan het eind van de werkdag bij Desudo. Er is daar een stukje bos vlakbij. Ik vond het zo spannend dat ik mijn braille leesregel zou zijn vergeten als (nu weer collega) Frank niet had gezegd dat hij was blijven liggen. (Een braille leesregel gebruik ik bij de computer, om het scherm te kunnen uitlezen).
Ik stond al helemaal klaar: beloning, bel, bal en fluit bij de hand.
We kwamen op het pad en ik liet Mees zitten, deed zijn tuig en halsband af, de halsband met de bel om en... gaan met die banaan. Heerlijk is dat voor hem. Als ik bij Desudo werk, zit hij met de andere honden van de collega's op het plein en in de kennel. Als we elkaar dan weer zien springt hij bijna boven mijn hoofd. Hij kan dus lekker even uitrennen.
De bal meenemen was een goed idee, al ben ik hem nu al wel kwijt... Hij vindt het prachtig als ik hem weggooi en geeft hem netjes aan, bijt er niet op. Hij blijft dan lekker in mijn buurt; Maar de laatste keer kon hij hem niet vinden. Ik kon niet wachten, want we moesten naar de bus, maar wat was ik blij met deze eerste keer.
Ik nam hem in tuig voordat we aan het eind waren, want er is daar een slagboom. Het was voor hem nieuw om niet op straat, maar op een zandpad te werken, maar hij deed het alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat is het niet, want dit leren ze niet in de opleiding.
Hij leidde me netjes om de slagboom heen, want ik ben er niet over gevallen... en keurig naar de bushalte.

Eerder hebben Tom en ik Loes en Mees in datzelfde bosje ook al een keer samen los gelaten, zonder ziende begeleider erbij. Tot dan toe vonden we het veilig om die er wel bij te hebben. Hij of zij kan ons vertellen wat de honden doen, we kunnen ontdekken hoever ze weggaan, of ze eten, of ze ons in de gaten houden.
Het ging goed. Loes blijft om je heen draaien; Ze huppelt als een konijntje. Mees gaat wat verder weg, maar de fluit werkt prima. Op een gegeven moment kwamen ze alle bei niet, tenminste, niet bij de eerste keer fluiten. De volgende dag waren we daar weer met iemand erbij en die vertelde dat daar een grote hoop ongepelde pinda's lag. Tja, wat je zelf vindt lijkt vaak lekkerder dan de lekkerste beloning die wij bij ons hebben. Wij kunnen niet weten waarom ze niet meteen komen als we fluiten. Het kan eten zijn, maar het is ook voorgekomen dat ik Mees riep terwijl hij zat te poepen. Hij maakte zijn werk af en kwam daarna naar me toe, knappe hond! We fluiten dus niet meteen weer als ze niet gelijk komen.

We doen appèloefeningen in het bos: Loes en Mees moeten blijven liggen terwijl wij weglopen. We legde ze neer aan de ene kant van een bruggetje, wij naar de andere kant. Tom bleef op de brug staan en zette zijn iphone aan, zodat hij kon opnemen als de honden over de brug langs hem zouden rennen wanneer ik ze floot. Het is mooi geworden. Ik floot op het moment dat er een andere hond aan kwam. Mees kwam dus wel, maar was meteen afgeleid door de andere hond. Loes bleef keurig op de brug bij Tom staan. Ze beginnen dus ook al onderscheid te maken, leren wie hun baas is.

We laten ze ook volgen, aan de lijn en los. Dat is vreemd voor Mees, want als ik zonder hem loop slinger ik. Probeer maar eens te lopen met je ogen dicht, dan blijf je waarschijnlijk niet recht. Mees volgde mij netjes over het pad, maar leek wel wat verbaasd toen ik ongewild naar links slingerde en hem van het pad af duwde, maar hij bleef netjes volgen. Als we in tuig lopen, slinger ik ook een beetje. Daar hebben de trainers van Desudo Mees op voorbereid zodra ze wisten dat hij bij mij zou komen werken.

We verstoppen ons ook achter een boom zodat ze ons moeten zoeken, maar dat lukt bijna nooit omdat ze ons zo goed in de gaten houden. Ze hebben ons al gezien. Wij weten natuurlijk niet wanneer ze wel of niet naar ons kijken.

Morgen, donderdag, gaan we er weer heen met Wodan, de hond van onze hulp. Dat is aan een stuk door rennen en spelen. Vrijdag gaan we met Wodan, Loes en Mees naar een veel groter bos, het Zuigerplasbos.
We hebben nu veel vertrouwen, het wandelen kan beginnen.

dinsdag 27 maart 2012

Lekker lopen en op de weegschaal


Belevenissen van een kersverse geleidehond.

 We hebben dezelfde route gelopen als vorige week, met zijn vieren. Zo moeizaam als het toen ging, zo lekker ging het nu. Wat onthoud Mees de dingen toch goed! De oversteek van het fietspad, met verzonken stoepranden en in een bocht ging nu goed. We doe het bewust op maandag, omdat er dan veel containers staan, lekker werken voor ze.

Daarna zijn we naar de dierenarts geweest om ze te wegen. Dat hadden we tijdens de aflevering ook gedaan, maar we hebben ze van brokken overgezet op Carnibest en we moesten weten of we met de hoeveelheden goed zitten. Loes is 4 ons aangekomen en weegt nu 26 kg, maar die was langer geleden gewogen. Mees is 2 ons aangekomen en weegt nu 27.4 kg. We zitten nu nog goed. Vooral Mees moet nog wat uitzwaren, wat breder en steviger worden, dus die mag wel wat aankomen. Loes moet niet blijven aankomen, die is goed.

Samen los


Belevenissen van een kersverse geleidehond.

Loes en Mees hebben lekker los kunnen rennen. Loes is meer op zichzelf, niet zo bezig met andere honden en spelen. Ze blijft ook lekker in de buurt. Mees
wil voornamelijk rennen en spelen met andere honden. Hij gaat wat verder weg, maar houdt me goed in de gaten. Ongelooflijk, wat kan die jongen hard rennen; Schuin hangend door de bocht, miste een boom op een haar na. Hij springt ook op iedere hond af omdat hij denkt dat iedereen wel met hem wil spelen. Hij
is daarbij behoorlijk onbehouwen, maar als een hond aangeeft dat hij niet wil, dringt hij niet verder aan. Het was erg druk met honden, maar ze kwamen steeds
goed terug. Wij experimenteren met de fluit. Als we ze hier in huis eten geven, fluiten we. Ze komen dan aanrennen. Als we nu buiten op dezelfde manier
fluiten, komen ze ook als een gek aanrennen. We hopen dus dat dat zo goed blijft gaan. Ze liggen nu tevreden te rusten.

Verloren op de markt


Belevenissen van een kersverse geleidehond.

Vrijdagmorgen kwam mijn oudste broer om ons te helpen met de belastingaangifte. Het programma is toegankelijk, maar er moeten altijd nog gegevens van papier gecontroleerd worden. Mijn broer kwam op de motor; Hij droeg een helm in zijn handen en had een grote zwarte broek aan. Mees en Loes gaan op hun plaats als er gebeld wordt. Wij zeggen het als ze de bezoeker mogen begroeten. Maar Mees moest niks hebben van mijn broer. Blaffend liep hij eromheen. Later wilde hij wel contact maken, maar hij bleef voorzichtig. Dat vond mijn broer niet erg, want die is niet zo'n hondenmens.

Zaterdagmorgen gaat Tom altijd naar de markt. Ik ga nu mee, dan kan Mees werken in de zaterdag drukte. Hij doet dat goed, maar heeft nog wel de neiging om de ruimte op te zoeken. Hij wil dan niet langs de kant lopen waar het druk is, maar ik wel omdat dat beter is voor mijn oriëntatie. Ik hield hem dus rechts, maar hij ging nog steeds te snel. Zo liepen we bijna een oude meneer omver... Later bleek dat hij nodig moest, dat was ook een reden dat hij zo snel liep.

Het samen lopen op de markt is een lastige klus: je moet op je eigen hond letten, maar ook op elkaar. Deze zaterdag raakte we elkaar kwijt.
Ik kan me niet zo goed oriënteren op de markt, dus ik had alleen bij benadering een idee waar ik was. We hebben elkaar gebeld, maar dat hielp ook niet.
Mees en ik zijn gewoon gaan lopen, totdat we weer wat zouden herkennen. Maar mensen in Lelystad herkennen ons ook. We lopen daar immers altijd met onze honden en dat valt op. Er kwam dus een mevrouw naar me toe die zei dat Tom die en die kant op gegaan was. We zijn een eindje achter haar aangelopen, totdat we weer wisten waar we waren. In de buurt van de viskraam hoorde ik Loes schudden. Mees sprong blij tegen Tom op, we hadden de roedel weer gevonden. Loes liep nu trouwens beter voorop.

's Middags waren we thuis. Tom liep de gang in omdat hij daar een geluid hoorde. Er zat post in de brievenbus, een paar cd-tjes, gesproken boeken en tijdschriften. Mees wilde ze pakken, maar kon er niet goed bij. Tom gaf hem de cd-tjes die hij vervolgens bij mij op schoot legde. Wat is hij toch geweldig!

Vandaag gaan we samen naar hetzelfde losloopgebied als afgelopen donderdag. Gaan ze voor het eerst samen los, benieuwd wat ze doen.

Mees is ook postbode

Belevenissen van een kersverse geleidehond.

Deze keer is het gelukt: we hebben de poortjes gevonden en zijn naar Almere gereisd. Het ging heel goed. In de trein merkte ik weer hoe allert en opmerkzaam Mees is. Een mevrouw vroeg hoe hij heette en toen ik zijn naam zei, schoot zijn kop omhoog. Wel iets om rekening mee te houden. Hij loopt heel fijn trappen af. Met Enya had ik best wat gewicht in mijn hand, met Mees niet. Hij houdt ook regelmatig in en kijkt om. Dat mag nog wel wat vloeiender, maar dat komt wel. Ik heb het liever zo, dan dat hij te snel gaat.
In Almere was het heel druk, hij kon bijna niet lopen, maar hij trok zich er niet veel van aan. Op het perron zijn we een eind doorgelopen. Mees loopt
over de blindenlijn, dat vind ik prettig. Tom en Loes kwamen iets later, Loes zette de turbo aan zodra ze ons zag. Ze zijn al blij om elkaar te ontmoeten.
Ik moet wel goed opletten, want hij probeert wel dingen, eten natuurlijk, van  de grond te pakken. Vooral als we gaan zitten in bus of trein, moet ikk
hem kort houden. Maar ook in huis probeert hij het. Laatst lag er een pinda op de bank. Hij wilde hem pakken, maar gelukkig was ik sneller.

We zijn naar huis gaan lopen en op het punt waar Mees zelf moet zien dat hij naar links moet, deed hij dat ook, hoera.

Vandaag moest ik een paar boodschappen doen in de stad. Op een bepaald stukje ging het niet zo lekker en ik merkte dat ik geïrriteerd begon te raken, ik
was moe. Stoppen dus en zo snel mogelijk naar huis.

Nu ik zit te schrijven moet ik enorm lachen, want ik krijg opeens de post op mijn schoot gedumpt, niet verscheurd! fantastische hond!

Poortjes gevonden en los gelopen.


Belevenissen van een kersverse geleidehond.

Gisteren zijn we weer naar het station gegaan om de poortjes te oefenen. Mees heeft het geleerd, hij kan het, maar zoals ik al zei: hij moet het nu voor
mij doen. We hebben het een aantal keren overgedaan en het poortje beloond. Aan het eind van de middag gaan we Tom weer tegemoet reizen naar Almere.

Het verdwalen met een jonge hond kan je altijd gebeuren. Het is dan niet alleen zaak om je weg weer te vinden, maar ook om dat kalm te doen. Ik moet Mees leiding blijven geven en hij heeft er niks aan als ik in paniek raak, ikzelf trouwens ook niet... Maar ik vind het ook eng om te verdwalen, hoewel ik altijd achteraf merk dat ik nergens meer van leer dan van verdwalen.

 Vanmorgen zijn we naar een omheind losloopgebied geweest, samen met onze hulp en haar hond. Die hond gaat zelf niet zo ver weg en luistert goed. Ik vond
het spannend, zou hij komen? Mees deed het geweldig. Hij houdt me steeds in de gaten en komt regelmatig even terug. Ik kreeg dus haast niet de kans om hem te roepen, zelfs niet om me te verstoppen achter een boom, want hij had me al gevonden voor ik kon roepen. Ze hebben heerlijk samen gerend, wat kan die jongen hard met zijn lange poten! Heerlijk om hem langs te horen roffelen.