maandag 7 oktober 2013

de andere kant van de medaille

We merken het tijdens telefoongesprekken, intakegesprekken: mensen die voor het eerst een geleidehond aanvragen zijn zeer gemotiveerd. Dat moet ook wel, want leren werken met een geleidehond is geen sine cure.
We proberen ze dan ook altijd duidelijk te maken dat ze niet alleen een prachtig hulpmiddel krijgen, maar ook een hond in huis, een hond die haren verspreidt, aandacht vraagt, in een moddersloot duikt, diarree kan hebben of moet spugen. Wie niet graag leest over de andere kant van de mooie medaille met een geleidehond erop, moet nu stoppen met lezen.

O.k., voor de diehards onder ons dan.
Stelt u zich voor dat je allebei blind bent en zo’n geweldige geleidehond in huis hebt, wat zeg ik, zelfs twee! Dan is de kans nog groter dat een van beiden een ongewenste boodschap op de vloer achterlaat. Gelukkig hebben we een plavuizen vloer zonder kleden, want heb je die wel, dan geef ik u op een briefje dat, wat er ook ligt, het op het kleed te vinden is. Ook weer een voordeel, want zonder kleed kan het dus overal liggen. Komen wij dus beneden en ruiken wij een verdachte geur, dan zit er niets anders op dan op de knietjes met een stuk keukenrol in de hand op zoek gaan, totdat je iets weeks tegenkomt, als je er tenminste op weg naar de keukenrol al niet met een blote voet in bent gaan staan!
Ik zal u de details besparen over geur, samenstelling of temperatuur van de verschillende substanties die er kunnen liggen, die kunt u zelf wel bedenken.
Hebben we het onheil gevonden, dan is het makkelijk opruimen op onze vloer.

Nog vervelender werd het gisteren. Wij waren naar Ermelo geweest, daar woont mijn moeder. Daar vlakbij is de hei en daar moeten we natuurlijk even heen om ze los te laten. Het was lekker weer, heerlijke dag.
Terug in de bus begon het opeens toch wel ernstig te stinken in onze buurt. Je kan nog denken… zoals je dat ook in een lift doet… die heeft een pittige maaltijd gegeten,… maar de stank ging niet meer weg… En in die bus moeten straks nog andere passagiers zitten. Geen keukenrol bij ons. Wat nu? De chauffeur maar gemeld wat er gebeurd was.

Er staat nooit een briefje bij wie het gedaan heeft, maar Loes was wel het vieste. Mees was een beetje vies op zijn flank. Maar toen Tom Loes onder de waterstraal zette en de geur opving van een kleine ‘oprisping’, wisten we bijna zeker dat zij het geweest moest zijn. Ze heeft op de hei iets heel smerigs gegeten, dat kan niet anders.
Gisteravond was ze nog steeds niet lekker. We zeiden tegen elkaar: of we doen geen oog dicht omdat we steeds luisteren of het goed gaat met Loes, of we laten de schuifpui een stukje open staan zodat ze de tuin in kan, maar dan doen we geen oog dicht omdat dat niet veilig is. We kozen voor het laatste. We hebben Loes niet meer gehoord en toch geslapen.

Gelukkig zijn onze honden heel gezond en gebeuren deze dingen maar zelden.
Het zijn wel de dingen die we aan onze klanten vertellen, opdat ze zich goed realiseren dat dit er ook bij hoort als je met een geleidehond door het leven wilt.

woensdag 25 september 2013

zoek de bank

Ik ben er klaar mee! Als ik Mees vraag een bank te zoeken, wijst hij wel de bank aan, maar ook de persoon die erop zit. Hij staat stil, ik steek mijn hand naar voren om te voelen en zit dan ongewild aan de knie, of nog erger, van een vreemde. Zou ik niet mijn hand uitsteken, dan loop ik de kans op schoot terecht te komen… Gelukkig ben ik nog nooit aangeklaagd voor ongewenste intimiteiten, maar als het zo door zou gaan… wie weet.

Nou hoeft dat niet helemaal aan Mees te liggen. Zeker, het is een charmeur en een knappe jongen om te zien. Stelt u zich dan voor dat u op een bankje op de trein zit te wachten en er komt een blinde aan met zo’n leuke hond. De blinde vraagt de hond de bank te zoeken en u had nou altijd al willen weten hoe dat in zijn werk gaat. U gaat er dus eens lekker voor zitten om te kijken. Het feit dat u kijkt, kan voor mees een reden zijn om u eens gezellig gedag te komen zeggen. Wie weet krijgt hij wel een aai en een vriendelijk woord. Maar nu zegt die chagrijnige blinde tegen die lieve hond dat hij het niet goed doet! U vindt het zielig voor de hond en u zegt: ik ga wel een stukje opzij! Maar dat vindt ze ook niet goed, het krengerige mens!

Maar ik doe het niet om krengerig te zijn. Als ik toesta dat mensen de plaats die Mees aanwijst vrij maken, wordt hij beloond voor dat gedrag en blijft hij het doen.
Ik doe het dus over en laat Mees weer de bank zoeken. Wijst hij dan een lege plek aan, dan beloon ik hem.

Maar dat is kennelijk niet voldoende, want Mees blijft naar mensen toelopen. Iemand adviseert mij om niet mijn hand uit te steken, maar te vragen of hier iemand zit. Dat vind ik iets om te proberen. Maar ik besluit het bank zoeken eerst maar even helemaal te laten zitten omdat de manier waarop Mees dat doet mij ergert, eerst even de emotionele lading eraf.
En wat gebeurt er? Ik loop het perron op, ik zeg niks en Mees brengt mij zonder aarzelen naar een lege plek op de bank. Hij heeft dat sindsdien al een aantal keren gedaan.

Conclusie: mond houden en Mees zijn werk laten doen!

woensdag 11 september 2013

Dogs4Dogs

“We waren het erover eens, Lotte en ik. Lotte schrijft geen verhaaltjes alsof ik aan het woord ben. We vinden het allebei nogal infantiel. Maar, eh…, collega’s, niet om het een of ander, nu eens even als vakbroeders en –zusters onder elkaar, ik maak soms dingen mee… Ik moet ze gewoon even delen.

Neem nou Lotte, mijn baas, tenminste, ze denkt dat ze dat is… Ze is zo ambitieus. Ik moet niet alleen voor haar werken, maar ook nog allerlei andere dingen doen, alsof ik mijn hersens al niet genoeg gebruik.

Zo heeft ze Hersenwerk voor Honden ontdekt, waarbij ik moet puzzelen om een beloning te vinden. Heel leuk hoor, dat wel. Ze had daarvoor een stel oude autobanden gehaald, daarin kan je zo leuk dingen verstoppen.
Goed, we gingen dus Hersenwerken. Ze legt de autobanden neer. Ze loopt met me mee, legt mij ergens af en ik moet blijven. O.k., heb ik al van jongs af aan geleerd, doen we voor je, geen probleem. Ze gaat iets lekkers verstoppen in de autobanden en dat moet ik zoeken. Nou, geen slecht idee. Ze loopt dus terug maar zoekt zich vervolgens een ongeluk waar ze die banden nou toch heeft neergelegd. Nu moet u weten dat wij een mega grote tuin hebben, dus ze heeft nogal wat vierkante meters om af te zoeken. Ik zie ze natuurlijk liggen en zie ook dat ze er rakelings langs loopt. Gewoonlijk, wanneer ze iets loopt te zoeken of iets laat vallen, kom ik uit mezelf rustig even helpen. Ik wijs het aan of raap het voor haar op en geef het haar, dat maakt het leven voor ons allemaal een stuk makkelijker, ik ben niet voor niets een Retriever. Maar nu mag ik niet helpen, stel je voor dat ik van mijn plaats kom. En dat lekkers ligt daar maar in die banden en ik maar wachten en wachten. En dan.. eindelijk, ze heeft ze gevonden omdat ze erover struikelt. Ik haal mijn schouders op: als je niet wilt dat ik help, dan moet je de gevolgen maar ondervinden.
Eindelijk mag ik komen zoeken. Ik heb natuurlijk stiekem allang gezien waar ze die brokjes heeft verstopt dus ik heb ze zo te pakken. Spelen met je blinde baas is een apart vak hoor, als je geleidehond bent. Herkent u dat?

En dan nog wat anders. We gaan soms naar een winkel waar ze zelfgemaakte schoenen verkopen. Lotte heeft slechte voeten zegt ze. Ik merk er niks van, gezien de kilometers die wij lopen, maar dat komt door die geweldige schoenen. Ik ben blij, want we maken lekkere lange wandelingen. Als we uit de bus stappen, moeten we de weg waarlangs de bus rijdt oversteken. Dat gaat met een tunnel eronder door, want die weg is erg druk. We moeten daarvoor linksaf, maar het pad maakt eerst een scherpe bocht naar rechts. Haar hulp heeft het haar laten zien, maar ze is het natuurlijk weer vergeten. Iedere keer als ik naar rechts ga denkt ze dat we de verkeerde kant op gaan en moet ik weer omdraaien, maar daar is geen pad. Dan breng ik haar maar over het gras naar de tunnel, want ze is soms gewoon enorm eigenwijs. Als ze me wat langer door zou laten lopen, zou ze merken dat we echt wel bij de tunnel uitkomen. Gelukkig heeft de hulp nu nog een keer meegekeken en nu snapt ze het. Natuurlijk moest ze vaststellen dat ik al die tijd gelijk had.

Hier in de buurt net zo. De weg wordt verbreed omdat de bus erlangs moet. Richting de bushalte moeten we die weg oversteken. Ik doe dat wat eerder, want er ligt daar allemaal zand. Maar daar was ze niet tevreden over, ze vond dat ik te schuin overstak. O.k., dan gaan we verderop oversteken, dan moet je het zelf maar weten. En ja, we belandden in het zand (en ze had nou net haar wat nettere schoenen aan). Ze wordt steeds wijzer, want in plaats van op mij te mopperen begreep ze waarom ik schuin overstak. Tja, het is luisteren naar mij of zand in je schoenen…
Toegegeven, als ik weet waar ik aan de overkant heen moet, wil ik weleens vaker schuin oversteken. Dat mag ik niet, maarja, waarom meters extra lopen als het niet hoeft?

Collega’s, als die mensen aan onze beugel ons gewoon vertrouwen en bij twijfel ons het voordeel geven, komt het in 99% van de gevallen goed, toch? Ik heb het niet slecht getroffen hoor, Lotte doet echt haar best wat dat betreft. ZE wordt al steeds minder eigenwijs nu ze merkt dat ik toch bijna altijd gelijk heb. Laatst nog in Velp. We liepen van het station naar een wandelgebied. Op de terugweg sloeg ik linksaf, ik wist zeker dat we zo moesten lopen naar het station. Zelfs de ziende wandelaar die mee was dacht dat het niet klopte, maar het klopte wel.

Hebt u die ervaringen nou ook? We moeten er toch eens over praten, als collega’s onder elkaar. Zouden we niet onze eigen mailgroep kunnen oprichten, zonder mensen erbij? Wat denkt u van Dogs4Dogs?

zaterdag 31 augustus 2013

Kussengevecht

Kussengevecht

Mees is gek op kussens. Dat merkte ik al toen we nog in ons vorige huis op de Jol woonden. Hij liep altijd te slepen met de kussens die op het grote hondenbed lagen. Nu hebben we ook weer een tweehonds bed.. met kussens, maar ook een grote tuin waar je zo in loopt. Mees en Loes genieten ervan met dat mooie weer. Loes kan het ook niet schelen als het regent, maar Mees is wat minder heldhaftig. Als er maar een druppeltje op zijn rug valt begint hij al te schudden en gaat naar binnen; Loes daarentegen wil alleen maar pootje baaien, terwijl Mees echt zwemt en achter alles dat ik in het water gooi aangaat, met grote plonzende sprongen zolang hij nog kan staan en daarna echt zwemmend.

Het was een tijdje rustig, op het kussenfront, maar de laatste tijd loopt hij steeds weer met de kussens uit het bed de tuin in. Hij gaat het niet afleren, want ik kan er niet echt boos om worden. Dat komt omdat hij het zo openlijk doet, helemaal niet sneaky. En als ik het zeg, komt hij ze ook zo blij weer brengen... Bovendien ben ik natuurlijk altijd te laat en liggen ze allang weer in de tuin voordat ik het een keer in de gaten heb. Maar ik ging er beter op letten en ontdekte wat herkenningssignalen. Laatst hadden we de deur niet open, maar ze stonden er wel allebei voor met zo'n gezicht van; doe die deur eens open, we willen naar buiten. En ja hoor, Mees stond alweer klaar met een kussen in zijn bek. Ik moet daar zo om lachen, maar ik heb ze nu toch maar eruit gehaald. Laatst lag er ook een voor het huis, op de oprit... Straks gaat er nog iemand gestrekt over die kussens. Ik vrees dus dat Mees het kussengevecht gewonnen heeft, hoewel, ze moeten het nu wel zonder kussens doen in bed.


Verstuurd vanaf mijn iPhone

maandag 19 augustus 2013

Hersenkraker

Ik vertelde over de hersenkraker die wij Loes en Mees voorlegden: wij achter het hek bij de voordeur met hun voor-het-slapen-gaan koekje, zij aan de andere kant van het hek en hoe krijgen we nu dat lekkers, anders kunnen we niet slapen.

Vooral Mees had er moeite mee om het huis in te lopen en door de tuin naar ons toe te komen.
We deden het voor de derde keer. We stonden daar en floten ze. Nada, ze kwamen geen van beiden. Toen we riepen: kom ons zoeken! renden ze door het huis en de tuin naar ons toe.
Dit hebben we de volgende avond weer gedaan en nu kwamen ze meteen. De avond erna hebben we dit herhaald om erachter te komen of ze het echt hadden begrepen en ja, weer kwamen ze.
Nu gingen we weer fluiten en ja hoor... nu kwamen ze ook op het fluijte. We horen ze door de tuin over het gras rennen en het laatste stuk over de tegels.
Slimme hondjes, weer wat geleerd. Leuk ook om uit te vissen waarom ze het niet doen en welke stappen we moeten zetten zodat ze begrijpen wat we van ze willen.

Autobanden
We hebben nog andere spelletjes bedacht. Ik heb bij Quickfit vier oude autobanden gehaald. Je kan er lekkers of speelgoed in verstoppen; Binnenin de band of eronder. Je kan ook banden op elkaar stapelen, recht of schuin, dan wordt het moeilijker.

We hebben ook een grote gymbal, zoeen waar je op kan zitten. We hebben iets verstopt in de band en daarbovenop de gymbal gelegd. Die moesten ze dus opzij duwen om de beloning te vinden. Dat deden ze allebei na enig puzzelen.

Ik wilde graag iet sleuks met die bal doen, want Mees is zich in het begin doodgeschrokken van dat ding. Hij lag op het gras en Tom rolde de bal over het gras. Hij wist niet dat hij hem recht op Mees afrolde, dus die zag een heel groot ding op zich afkomen. Hij sprong overeind, gooide en passant mijn glas limonade om en schoot weg.
Ik heb de bal aan alle kanten besmeerd met klodders smeerkaas, zodat hij hem moest rollen om het eraf te kunnen likken. Dat heeft geholpen, maar hij is nog steeds schrikachtig als de bal maar even een onverwachte beweging maakt. Gelukkig heeft hij er ook al wel mee gespeeld, dat heeft nog wat tijd nodig, het begin is er.

donderdag 8 augustus 2013

fabrieksinstellingen


Toen Mees werd afgeleverd, zaten de ‘fabrieksinstellingen’ er keurig op. Dat betekent onder andere dat hij netjes kon volgen aan een slappe lijn. De puppywalkers beginnen hier al heel vroeg mee, zodra de pup aan de lijn kan lopen.
In tuig moet de hond vooraan lopen, dat wil zeggen voor je uit, met lichte druk op de beugel die zijn blinde baas vasthoudt. Hoe hoog die druk moet zijn, verschilt per persoon en per hond, want iedere hond loopt weer anders.
Mees had van het begin af aan een fijne druk op de beugel, niet te veel, niet te weinig en vooral: heel constant. Dat loopt fijn voor mij, want mijn evenwicht is niet zo goed; Ik ondervindt steun aan die voorwaartse trekkracht.

Als ik Mees uitlaat zonder dat we daarna ergens heen moeten, loopt hij alleen aan de lijn. Het is  altijd dicht bij huis, soms op de grasvelden vlakbij, soms een klein stukje verder in het park. Eigenlijk zou Mees dan moeten volgen aan de slappe lijn, tot dat ik zeg dat hij mag plassen, zo heeft hij het geleerd. Maar de fabrieksinstellingen raken aangepast zodra de hond wordt afgeleverd. Niet alleen is mijn evenwicht niet zo goed, ik slinger ook nog eens en heb een afwijking naar links. Dat komt bij meer mensen die slechtziend of blind zijn voor, je hebt immers geen punt om je op te richten. Probeert u maar eens met uw ogen dicht een rechte lijn te lopen en vraag iemand om mee te kijken. Al snel begint u af te wijken. Mees loopt dus ook aan de lijn voor me uit.

Iedereen vormt zijn hond naar eigen behoefte. Dat is niet erg, maar het gaat erom dat je je realiseert welke consequenties dat heeft voor het gedrag van de hond en dat je die dan ook neemt. Er zit immers geen knop ‘herstel fabrieksinstellingen’ op.

Mees volgt niet zo goed meer aan de lijn, maar dat vind ik niet erg, los volgt hij prachtig. In onze situatie, beide partners blind en met een hond, lopen de honden ofwel in tuig of los in het bos. In andere situaties, wanneer de partner wel kan zien, kan dat anders zijn. De slechtziende of blinde partner loopt bijvoorbeeld bij de ziende partner aan de arm wanneer ze gaan winkelen en de hond loopt mee aan de lijn. Dan is het duidelijker voor de hond wanneer hij moet volgen. Dat kan ook, want zijn baas loopt zeker en recht omdat hij een menselijke begeleider heeft. Een hond volgt de baas immers het best wanneer hij de zekerheid heeft dat hij zijn baas veilig kan volgen, dat hij het aan de baas kan overlaten.

Dat gevoel heeft Mees niet echt, denk ik. Hij begrijpt niet dat ik blind ben, maar hij ziet wel dat ik onzeker loop, wanneer ik niet aan zijn beugel loop. Hij wil dat ons roedeltje veilig is. Hij voelt zich het meest zeker wanneer hij de leiding mag nemen. Hij loopt aan de lijn ongeveer op dezelfde plaats als wanneer hij in tuig loopt. Hij krijgt geen commando’s en geen correctie wanneer ik tegen een tak aan loop, want hij heeft geen tuig om, dus hij kan me niet zo goed leiden, maar het is voldoende voor die kleine stukjes.

’s Avonds voor het slapen gaan laten we de honden nog even uit. Ik voel de lichte trekkracht aan de lijn en hoor zijn rustige stappen voor me uit en ik voel me veilig.

vrijdag 2 augustus 2013

Poep wint!

Ik laat Mees vaak los in het bosje vlakbij Desudo. Het is aan het eind van de straat waar we gehuisvest zijn. Voordat je het bos inloopt, steek je een dwarsstraatje over waaruit regelmatig vrachtwagens komen. Dat is te verwachten, want Desudo zit op een industrieterrein.

Een paar weken geleden liet ik Mees daar los en liep het pad op. Ik hoorde wel dat hij terug liep, maar besteedde er niet veel aandacht aan, hij komt immers altijd wel weer mee. Maar mijn collega belde me om te zeggen dat hij de straat was overgestoken. Daar was ik niet blij mee, dat werd iets om op te letten.
De volgende keer deed hij het weer en kwam ook niet toen ik riep en floot. Dan moet er wel iets heel interessants zijn, want Mees komt eigenlijk altijd als ik fluit.

De trukendoos moest eraan te pas komen. Ik doe Mees het tuig af en laat hem zitten. Ik pak de bal, daar is hij gek op en gooi die naar voren. Enthousiast rent hij erachter aan. Mooi, denk ik, probleem opgelost. Maar dan onderschat ik Mees. Gewoonlijk komt hij de bal brengen en kan niet wachten tot ik weer gooi, maar nu rent hij keihard met de bal langs me heen, alsnog de verkeerde kant op, wat een boef!

Andere truc
Ik doe Mees weer het tuig af en laat hem zitten. Ik loop weg, sta een eind verderop stil en roep hem. Keurig komt hij aanrennen en krijgt zijn beloning. Ik geef hem vrij en weer rent hij de verkeerde kant op.
Stiekem moet ik ook wel lachen om zijn intelligentie en onze strijd om te kijken wie het slimst is.

Volgende truc
Ik laat hem weer zitten en wachten en roep hem verderop. Ik geef hem geen vrij, maar laat hem weer zitten en wachten en roep hem. Wanneer ik hem nu vrij geef, loopt hij de goede kant op, hoera!
Het is middag en we moeten de bus halen, die gaat maar eens in het uur, dus we kunnen ons niet permitteren die te missen. Ik draai om en loop terug. Mees loopt even  in mijn buurt maar spurt er dan vandoor. Als ik hem roep, komt hij niet… Hij is weer naar die plek gegaan.

Intussen wilde ik wel weten wat er nou zo vreselijk interessant is daar. Trainer Frank wil wel even meelopen aan het eind van de dag. We spreken af dat ik geen trucjes zal gebruiken en Mees rent terug. En wat ligt daar…? Poep! Hond en paard, maar ik denk dat hij de voorkeur geeft aan paard, want hond kan hij overal wel vinden en hij is daar gewoonlijk niet zo fel op gelukkig.
“Nou”, lachte Frank “de poep wint”.

Paardenmest eten is eigenlijk heel normaal voor een hondachtige. Daarin zitten de voorverteerde plantenresten die ze nodig hebben. Maar paarden worden tegenwoordig zo fanatiek ontwormd, dat je niet wilt dat je hond dat allemaal naar binnen krijgt.

We hebben nu de heenweg onder controle. Op de terugweg doe ik appèl- of dogdance-oefeningetjes met hem, of ik pak de bal, dan blijft hij dicht bij me.

Wint de poep? Nou nee, dat dacht ik toch niet. Gisteren ging het helemaal goed. Ik win!